'Zou je dat wel doen?’ zegt collega Arthur bedenkelijk kijkend als hij hoort van de tocht die fotograaf Bertel en ik hebben gepland. 'Met zo’n klein, open zeilbootje tussen die grote jongens op de Nieuwe Maas? Dat is vragen om moeilijkheden.’ Het is een opmerking die zijn uitwerking niet mist. Als ik op de afgesproken maandagmorgen aan de steiger van de Reeuwijkse Plassen de Randmeer van fotograaf Bertel zie liggen, bekruipt me nogmaals de vraag of ik hier wel verstandig aan doe. Terwijl ik de gebruiksaanwijzing van mijn nieuwe reddingsvest - zo uit het plastic - zit te spellen, stelt Bertel me gerust dat zijn Randmeer ‘wel zes-en-een-halve meter lang is’ en dat hij er al eens het IJsselmeer mee overgestoken is bij vier Beaufort. Voor vandaag is windkracht drie voorspeld.

De Reeuwijkse sluis draait voor ons om kwart voor tien. De brugwachter schrijft een bonnetje

uit voor vijf gulden. We hebben de mast al gestreken en de Graaf Florisbrug hoeft voor ons niet open. Dat wil zeggen: als ik helemaal voorin de kuip ben gaan zitten. Alleen dan is er net twee centimeter speling tussen de voorpunt van de Randmeer en de onderkant van de brug. ‘Kijk,’ zegt Bertel triomfantelijk, ‘dat is nou het voordeel van zo’n open boot.’ Maar dat gaat niet voor alle bruggen op. De brugwachter tuft op zijn brommertje voor ons uit. Het is winterseizoen, de brugbediening - en ook de bediening voor de Mallegatsluis - moest 24 uur van tevoren worden aangevraagd.  Het is een historische sluis uit I763 met hefdeuren. Je moet er snel onderdoor, anders druppelt het in je nek. Via de Mallegatsluis komen we op de Hollandse IJssel. Hier hebben we de stroom mee vanaf pakweg half twaalf tot half zes. De wind is minder gunstig: noordwest.

In een mum van tijd heeft Bertel de mast laten zakken: nog een voordeel van een open boot.